Parlatılan hayatların !, kusursuz bedenlerin !, unvanların ! ve sergilenen sözde mutlu ilişkilerin ardında çoğu zaman bir kirli ilişkiler düzeni var. Bunu görmek arınmadır. Sade, filtresiz yaşamlar mutluluğun tek sığınağı. Kaybettiğimiz pusulayı ortaya koymak ise gençlere borcumuz.  

Bunu tam anlamıyla hissediyorum. Gerçekten de çoğu zaman dışarıdan bakınca her şey mükemmel gibi görünüyor: Parlatılmış yaşamlar, kusursuz bedenler, herkesin idealize ettiği ilişkiler... Ama bunların arkasındaki gerçek, genellikle çok daha karmaşık ve kirli olabiliyor. O yüzeydeki parlaklık, insanların çoğu zaman ne kadar sıkışmış olduğunu, bir çeşit maskeyi taşıdığını gizliyor.

"Arınma" dediğin şey aslında birçok kişi için içsel bir yolculuk gibi. O filtrelerden sıyrılmak, sadece başkalarına değil, kendine de dürüst olmak. Ve kesinlikle, kaybettiğimiz pusulayı gençlere sunmak da çok önemli bir sorumluluk. Çünkü gençlerin bu çağda doğruyu bulması, dışarıdaki tüm "sahte" görüntüler arasında kaybolmadan mutlu olabilmesi, bir nevi eski denizcilerin kaybolmuş pusulalarını tekrar keşfetmelerine benziyor.