Eğitimin amacı yalnızca işverenlerin istediği şekilde hazır aday yetiştirmek değildir; ama ekonomik hayatla hiçbir bağı olmayan soyut bir bilgi üretmek de değildir. Eğitim, bireye eleştirel düşünme becerisi kazandırmalı, analitik ve kavramsal kapasitesini geliştirmeli, onu sadece bir çalışan değil, düşünen ve karar verebilen bir özne haline getirmelidir. Aynı zamanda toplumsal, etik ve bilimsel bir perspektif inşa etmelidir. Bu yönüyle eğitim, dar anlamda bir meslek edindirme kursuna indirgenemez.

Ancak modern ekonomiler, hızlı uyum sağlayan, belirli becerilere sahip ve üretim süreçlerine maliyet yüklemeden katılabilen bir iş gücü talep eder. Bu talep, zamanla eğitimi piyasa ihtiyaçlarına göre şekillenen bir yapıya doğru iter. Sorun tam da burada ortaya çıkar: Eğitim tamamen piyasanın beklentilerine göre biçimlenirse bireyin düşünsel derinliği daralır; buna karşılık piyasa ile bağı koparsa, ortaya çıkan yapı istihdam üretmekte zorlanır.

Bu nedenle temel mesele bir tercihten ziyade dengedir. Eğitim ne yalnızca piyasanın ihtiyaçlarına hizmet eden bir araç olmalı, ne de gerçek dünyadan kopuk bir soyutluk içinde kalmalıdır. Asıl hedef; düşünebilen, sorgulayabilen ve aynı zamanda ekonomik hayatta karşılık bulabilen bireyler yetiştirebilmektir.